HƏSBİ-HAL^*[1]

Şəxsimə aid bir bədbəxtliklə qara fikirlər edib, düşündüyüm zaman müğləq^*[2] və qeyri-müəyyən əhvalımı təsvir üçün bilaixtiyar qələmə aldığım şu bir neçə bəndləri dərci-stuni-“Füyuzat” edərək, bir növ sakitləşmək arzusundayam. Çünki demiçlər: nəql etdikcə dərd azalar.

Qaranlıqdır bana dünya,
Bütün dünyavü mafiha^*[3].
Diyorlar cümləsi güya:
Çəkil bir yanə sakitləş!

Daralı qəlb vasekən^*[4],
Qaraldı şəms lamekən^*[5],
Eşitmir güş samekən^*[6]:
Çəkil bir yanə sakitləş!

Təhəmmül, səbr mümkünmü?!
Həyatə cəbr mümkünmü?!
əvali-qəhr mümkünmü?!
Çəkil bir yanə sakitləş!

Çıxıb əldən cilov gəlməz,
Mənə yaru ədu^*[7] gəlməz.
Bu dərdə çarəcu gəlməz.
Çəkil bir yanə sakitləş!

Dolu heyrətlə hət yanım,
Toxunmuş daşa peykanım.
Ədu insarə ixvanım^*[8].
Çəkil bir yanə sakitləş!

Nə vəhşidir bəni adəm!
Mücəssəm zülmdür aləm!
Diyorlar cümləsi yekdəm:
Çəkil bir yanə sakitləş!

Çəkildim, ey hərifan, bən
Bu meydani şücaətdən!
Bütün dünya bənə derkən:
Çəkil bir yanə sakitləş!

Məhəmməd Əmin
“Füyüzat”, № 30, 12 oktyabr 1907

*[1] həsbi-hal – söhbət, ürəyini boşaltma

*[2] müğləq - bağlı

*[3] dünyavü-mafiha – dünya və onun içindəkilər

*[4] vase - geniş

*[5] lame – işıqlı, parlaq

*[6] same – eşidən, dinləyən

*[7] ədu – düşmən

*[8] ixvan - qardaşlar